உலகமயமாக்கத்தினால் பல சிறு மொழிகள் அழிவது ஒரு புறம். அதே சமயம், ஒவ்வொரு செல்வாக்குள்ள பெருமொழியும் அதன் அருகாமையில் உள்ள சிறு மொழிகளை விழுங்கிக் கொண்டே இருக்கிறது, ஒவ்வொரு நாளும், நிமிடமும். என்னை பொருத்த வரை இதற்கு மூல காரணமாக இருப்பது ஆட்சி அதிகாரம் மக்களின் மிக அருகாமையில், அதாவது, கிராம அளவிலும், சிறு வார்டு அளவிலும் இல்லாமல் நாடு, மாநிலம் என்ற பெருவட்டங்களிடம் உள்ளதாகும். நம் மக்களின் பண்பாடுகளை காக்க, உடனடியாக கிராம சுயாட்சி அவசியமாகிறது. தமிழ், ஹிந்தி, வங்காளம் போன்ற மொழிகளுக்கு பிரச்சனை இல்லை. மக்களிடம் மொழியின் முக்கியத்துவம் குறித்து ஓரளவிற்காவது விழிப்புணர்வு உள்ளது. பழங்குடி மக்களிடம் இது கூட இல்லை. அருகாமையில் உள்ள பெருமொழிகள் அவற்றை அன்றாடம் சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றன். ஆகையால் இதை நிறுத்துவது நாம் நமக்கே செய்து கொள்ளும் ஒரு பேருபகாரம். இந்த கிராம சுயாட்சியின் மூலம் பெருமொழிகளின் வழக்குகளுக்கும் சமூக அந்தஸ்து கிடைக்கும். மக்களுக்கு உண்மையான தாய்மொழியை கையாள ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும்.
ஒவ்வொரு மனிதனும் தான் பிறருக்கு சமமான மனிதன் தான் என்றும் தான் பேசும் மொழியும் தன்னுடைய கலாச்சாரமும் உலகத்தில் உள்ள பிற மொழிகளையும் கலாச்சாரத்தையும் காட்டிலும் எந்த விதத்திலும் குறைந்தவை அல்ல என்பதையும் உணர வேண்டும். போலி கர்வம் கொள்ள வேண்டும் என்றோ இல்லாததைத் கொண்டு பெருமை பட வேண்டும் என்றோ அல்லது இருப்பதை கொண்டு பிறரை மட்டம் தட்ட வேண்டும் என்றோ இதற்கு அர்த்தம் இல்லை. எந்த வழக்கையும் போல தன் வழக்கும் கருத்துகள் வெளிப்படுத்த உதவும் என்பதையும் உலகிற்கு வழங்க தன் கலாச்சாரத்திலும் முக்கியமான விஷயங்கள் உள்ளன என்பதையும் உணர்த்த வேண்டும் அவர்க்கு. அதன் பிறகு தங்களின் அரிய கலாச்சார விஷயங்களை தன் வழக்கில் வெளிப்படுத்துவதா, சுற்றத்து மக்களின் வழக்கில் வெளிப்படுத்துவதா, அல்லது வேறு ஒரு மொழியில் வெளிப்படுத்துவதா என்பதை ஒவ்வொரு மனிதனும் தீர்மானிக்க வெண்டும். அன்று தான் உண்மையான செம்மைமி்க்க மனித கலாச்சாரத்திற்கு கோல் ஊன்றும் நாள். ஏதோ ஒரு அடையாளத்தின் கட்டாயத்தினால் (மதவாதத்தினால் தன் மதம் கூறும் மொழி, மொழியின வாதத்தினால் ஒரு மொழி, உலகமயமாக்கத்தினால் ஒரு மொழியென்று மனிதனின் இயற்கை வெளிப்பாட்டை திரிக்கும் பல காரணங்கள் உள்ளன) தன் மொழியை தேர்ந்தெடுப்பதால் அரை மனிதர்கள் தான் உருவாவார்கள்.